De gemeenteraad van Anderlecht heeft gisteren (23 januari) een omstreden beslissing genomen: de personenbelasting voor werkende inwoners stijgt van 5,5% naar 7%. Dit brengt Anderlecht op gelijke voet met gemeenten zoals Elsene en het Vlaamse gemiddelde, maar de gevolgen voor de inwoners kunnen bijzonder schrijnend zijn.

Vergelijking met Elsene en Vlaanderen: een drogreden

De schepen van Financiën, Bieke Comer, verdedigde de maatregel door te wijzen op de 7% personenbelasting die gangbaar is in Vlaanderen en in de Brusselse gemeente Elsene. Deze vergelijking houdt echter weinig steek. Elsene is financieel en economisch een heel andere gemeente dan Anderlecht. Met hogere gemiddelde inkomens en een stevigere economische basis kunnen inwoners van Elsene de belastingdruk doorgaans beter dragen. Anderlecht daarentegen is de derde armste gemeente van België, waar veel gezinnen het al moeilijk hebben om rond te komen.

Zowel Team Fouad Ahidar, PTB/PVDA als wij, met Ecolo-Groen stemden uiteraard tegen het voorstel om de belastingen te verhogen.

“Het is dan ook misleidend om Anderlecht gelijk te stellen aan gemeenten met een aanzienlijk andere socio-economische context. Voor veel Anderlechtenaren zal deze belastingverhoging een aanzienlijke aanslag zijn op hun al beperkte koopkracht.”

Het college wilde de gemeenteraad te slim af zijn

Het vreemde is dat het college geen speciale commissie organiseert om dit diepgaand te doorspreken. De meerderheidspartijen maakten gebruik van nog heel wat nieuwe raadsleden om zo het thema ‘snel snel’ te laten goedkeuren. Gelukkig merkte mede-collega en raadslid van Ecolo-Groen Bekay Chihi het snel op en stelde hij er structurele vragen over.

Het is ongezien en ongelooflijk dat de meerderheid wil profiteren van de nieuwe raadsleden en ons amper tot niet willen informeren zodat vooral hun eigen gang kunnen laten gaan.

(net als de beslissing die Cumps eigenhandig maakte over de avondklok in Kuregem zonder consultatie van de gemeenteraad, wordt er nu ook enorm neerbuigend omgegaan met de gemeenteraad).

Maar deze beslissing komt niet uit de lucht vallen. De gemeentekas van Anderlecht is uitgeput. In plaats van structurele oplossingen te zoeken, zoals efficiënter beheer of het aantrekken van nieuwe investeringen, wordt nu gekozen voor een gemakkelijke, maar pijnlijke uitweg: het verhogen van belastingen. Nochtans was in het partijprogramma van MR en PS te lezen dat ze nooit een belastingverhoging zouden invoeren. Op de eerste gemeenteraad van het jaar breken ze al met gemaakte beloftes naar hun kiezers toe. Schrijnend!

Deze maatregel is des te pijnlijker in een gemeente waar armoede en sociale ongelijkheid hoogtij vieren. Veel werkende inwoners voelen zich al jarenlang in de steek gelaten door het gemeentebeleid, de dienstverlening is ondermaats, het krioelt er van afval in vele wijken. Deze belastingverhoging kan voor sommigen de druppel zijn die hen ertoe aanzet de gemeente te verlaten. Wat hebben we dan bereikt? Nog meer armoede.

Het risico op een braindrain

Een verhoging van de personenbelasting zal de aantrekkelijkheid van Anderlecht als woonplaats verder onder druk zetten. Terwijl buurten zoals Neerpede en Erasmus potentieel hebben om jonge gezinnen en professionals aan te trekken, dreigt deze belastingmaatregel juist het tegenovergestelde te bewerkstelligen. Het risico bestaat dat de werkende middenklasse Anderlecht de rug toekeert, op zoek naar gemeenten waar hun inspanningen eerlijker worden beloond.

Deze zogenaamde “braindrain” kan Anderlecht in een neerwaartse spiraal brengen. Een kleinere werkende populatie betekent minder inkomsten, wat opnieuw zal leiden tot financiële tekorten en mogelijke belastingverhogingen in de toekomst.

Alternatieve oplossingen

Het verhogen van belastingen zou een allerlaatste redmiddel moeten zijn. Anderlecht heeft veel andere mogelijkheden om inkomsten te genereren of de uitgaven efficiënter te beheren. Investeren in economische groei, het aantrekken van nieuwe bedrijven en het herzien van inefficiënte uitgavenposten kunnen helpen om de gemeentekas te versterken zonder de inwoners verder onder druk te zetten.

Daarnaast kan Anderlecht leren van innovatieve aanpakken in andere gemeenten, zoals publiek-private samenwerkingen of het beter benutten van subsidies. In plaats van korte-termijnoplossingen te zoeken, moet de focus liggen op duurzame beleidsmaatregelen die de inwoners niet verder de dupe maken van slecht financieel beheer.

Mijn conclusie

De beslissing om de personenbelasting in Anderlecht te verhogen naar 7% is een klap voor de werkende inwoners van de gemeente. In een gemeente waar armoede al hoog is, is deze maatregel onevenredig hard en sociaal onrechtvaardig. Anderlecht verdient beter beleid dat de lasten eerlijk verdeelt en gericht is op het herstellen van vertrouwen en economische vooruitgang. Het verhogen van de belastingdruk op de werkende klasse is niet de oplossing, maar een symptoom van een dieper probleem dat dringend moet worden aangepakt.